وقتی جهان ناامن می‌شود، زوج‌ها بیش از همیشه به آرامش یکدیگر نیاز دارند
جنگ فقط مرزهای جغرافیایی را درگیر نمی‌کند؛ گاهی به حریم روانی خانواده‌ها هم وارد می‌شود.
در شرایط جنگی، حتی افرادی که مستقیماً در معرض خطر نیستند، ممکن است با اضطراب، نگرانی از آینده، احساس ناامنی، بی‌ثباتی و ترس از دست دادن عزیزان مواجه شوند. در چنین شرایطی، رابطه زوجین می‌تواند یکی از مهم‌ترین منابع حمایت روان‌شناختی باشد.
اما آرامش در رابطه به معنای نداشتن ترس، نگرانی یا اختلاف نیست؛ بلکه به این معناست که دو نفر بتوانند در روزهای دشوار، بدون قضاوت و سرزنش، کنار یکدیگر احساس امنیت کنند.
در روزهای بحران، زوج‌ها بیش از آنکه به پاسخ‌های قطعی نیاز داشته باشند، به حضور عاطفی یکدیگر نیاز دارند.
چند رفتار ساده اما مهم می‌تواند به حفظ این امنیت روانی کمک کند:
۱. شنونده یکدیگر باشید.
گاهی همسرتان راه‌حل نمی‌خواهد؛ فقط می‌خواهد نگرانی‌هایش شنیده شود. تلاش نکنید ترس او را کوچک جلوه دهید یا با جملاتی مثل «این‌قدر حساس نباش» احساساتش را نادیده بگیرید.
۲. پناهگاه عاطفی یکدیگر باشید.
خانه فقط یک فضای فیزیکی نیست؛ رابطه‌ای است که در آن فرد احساس کند می‌تواند بدون ترس از قضاوت، آسیب‌پذیر باشد.
۳. از انتقال اضطراب به رابطه جلوگیری کنید.
فشارهای بیرونی ممکن است آستانه تحمل افراد را کاهش دهد. زودتر عصبانی شدن، سکوت کردن یا حساسیت بیشتر در این روزها لزوماً نشانه کاهش علاقه نیست؛ گاهی بازتاب فشار روانی است.
۴. برای لحظات آرامش برنامه داشته باشید.
گفت‌وگوهای دونفره، نوشیدن یک فنجان چای، قدم زدن در صورت امکان، در آغوش گرفتن با رضایت دوطرفه و حتی چند دقیقه فاصله گرفتن از اخبار می‌تواند فرصتی برای بازیابی آرامش فراهم کند.
۵. به جای مقصر پیدا کردن، تیم یکدیگر باشید.
در بحران‌ها، مسئله اصلی نباید این باشد که چه کسی بیشتر می‌ترسد یا چه کسی قوی‌تر است؛ مسئله این است که چگونه می‌توانید با همکاری یکدیگر از این دوران عبور کنید.
۶. درباره نیازهایتان شفاف صحبت کنید.
یکی ممکن است در شرایط بحران به گفت‌وگو نیاز داشته باشد و دیگری به سکوت و خلوت. تفاوت در شیوه مواجهه با اضطراب را به معنای بی‌تفاوتی یا بی‌علاقگی تفسیر نکنید.
یک نکته مهم روان‌شناختی
آرامش در رابطه به معنای آن نیست که یکی از زوجین همیشه باید قوی باشد تا دیگری فرو نریزد. هر دو حق دارند بترسند، خسته شوند و گاهی به حمایت نیاز داشته باشند.
رابطه سالم، رابطه‌ای نیست که در آن هیچ‌کس نترسد؛ رابطه‌ای است که در آن هیچ‌کس مجبور نباشد ترس‌هایش را به‌تنهایی تحمل کند.
گاهی در روزهایی که جهان بیرون قابل پیش‌بینی نیست، مهم‌ترین کاری که می‌توانیم برای رابطه‌مان انجام دهیم، ساختن فضایی امن در کنار یکدیگر است.
نویسنده : منیره داودی ( کارشناس ارشد روانشناسی بالینی)
